Het andere Syrië

Aleppo

”De lucht betrekt terwijl Aleppo nadert. Dat is goed nieuws. Bij bewolkt weer blijven bommenwerpers vaker aan de grond. Inwoners nemen de kans waar om te vluchten uit hun belaagde stad. Auto’s met opgetaste matrassen, rollen tapijt en stoelen laveren over een wegdek vol kraters. Sommige ontheemden komen te voet door het voorjaarsgroen met kleintjes in hun armen.”
Zo begint de reportage van Minka Nijhuis die afgelopen week in Vrij Nederland verscheen. Maandenlang volgde ze een groep Syriërs, die ondanks de dagelijkse gruwelijkheden van de oorlog, is blijven geloven in menselijke waarden. Het werd een hartverscheurend verhaal over het andere, vergeten Syrië. Dit keer staan niet de strijders, terroristen en fundamentalisten centraal. Het verhaal is een portret geworden van moedige burgers, die haar deelgenoot maken van hun verleden, van hun heimwee naar toen, van hun twijfels, van hun behoefte aan schoonheid, warmte en compassie. Leuke mensen, die zich net zoals vele andere Syriërs, op hun eigen manier verzetten en te midden van het geweld werken aan de opbouw van hun verwoeste land.
Ze schrijft:
‘Op mijn hotelkamer bestudeer ik op Majads facebookpagina de foto’s van de verhalen die hij vertelde. Het landhuis met uitzicht op olijfbomen en druiven- ranken tot aan de horizon, dat zijn voor- ouders vierhonderd jaar geleden bouwden. Zijn collectie van honderden boeken – Tsjechov, Dostojevski, Kundera, Camus, Kafka en de geschiedenis- werken – kan ik er moeiteloos bij denken. Ik zie de avonturen van uitgelaten vrienden in bermuda bij een zwembad met een drankje en armen om elkaars schouders. Als student verdiende hij bij met het verkopen van bikini’s aan het zwembad van Aleppo. Ook de foto’s van zijn Alaskaanse husky’s en de rossige kat Mish Mish (Abrikoosje) die hij me op zijn smartphone al liet zien, komen voorbij. Dan duikt de oorlog op. Een wasbleek kinderlijkje tussen brokken puin. Een opmerking: ‘Alleen de doden zien het einde van de oorlog.’ Platte met bloed besmeurde broden die verspreid over het wegdek liggen. Als een ondertiteling hoor ik zijn stem: ‘It happened. Believe me. It happened just like that.’

De kleine figuur op de container is Aboude
‘Als het platteland overgaat in de stad volgt een kilometerslange destructie waaruit af en toe een rookpluim opstijgt. Plafonds en vloeren puilen uit flatgebouwen naar buiten. Overal staan karkassen van wagens. Een vrouw in een zwarte abaya steekt in een poging tot verkoop een pakje papieren zakdoekjes uit naar de enkele auto die passeert. Ze is een onwerkelijk teken van leven tussen de brokken puin en de opengereten gevels.
De afgelopen maanden hebben Majad en Anas de mij onbekende stad ingekleurd met hun verhalen. Ergens in deze vernielde wereld hoop ik hun jonge vriend Aboude te ontmoeten. We hebben elkaar al via skype gesproken. Ik hoorde een hoge jongensstem, maar de woorden waren als van een oude man: “Aleppo is mijn stad. Hier ben ik geboren en hier wil ik sterven.”
Het vervolg is te lezen in http://www.vn.nl/Weekblad/editie/Week-19-In-het-hart-van-Syrie.htm

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>